Powikłania
Częstym powikłaniem kardiomiopatii jest zatorowość płuc i nagły zgon sercowy. Wśród chorych, u których rozpoznano kardiomiopatię rozstrzeniową ¼ umiera w przeciągu roku, a połowa w ciągu następnych 5 lat. Spośród wielu czynników za źle prognozujące uważa się komorowe zaburzenia rytmu i podeszły wiek. Postępująca kardiomiopatia rozstrzeniowa w połączeniu z narastającą niewydolnością lewokomorową i dusznością wysiłkową mogą stanowić przesłankę do przeszczepienia serca (dające 5-letnie przeżycie 75% chorym).
Z uwagi na nieznaną w wielu przypadkach przyczynę leczenie nie zawsze jest możliwe. Zawsze jednak obowiązuje zakaz picia alkoholu, a także odstawienie leków kardiotoksycznych (np. niektórych leków antydepresyjnych) jeśli takowe się stosuje. Te przypadki, w których znana jest etiologia do leczenia używa się leki moczopędne, glikozydy nasercowe oraz leki przeciwarytmiczne, przeciwzakrzepowe lub przeciwwirusowe w uzasadnionych sytuacjach. Stosuje się też elektrostymulację jedno- lub obu komorową.
Kardiomiopatia przerostowa cechuje się przerostem lewej komory serca, szczególnie przegrody, bez zwężenia lub ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory.
Przebieg choroby
Przebieg tej choroby jest zazwyczaj bezobjawowy, z dość długo zachowaną prawidłową kurczliwością serca. Ale może też być tak, że towarzyszą jej nasilone dolegliwości. Najwięcej chorych skarży się wtedy na duszność. Ponadto pojawia się wtedy też dławica piersiowa, komorowe zaburzenia rytmu, migotanie przedsionków, zmęczenie i zawroty głowy. W skrajnych przypadkach pierwszym i ostatnim objawem tej choroby jest niestety zgon. Częściej taka nieprzyjemna sytuacja zdarza się u młodych osób, przed 30. rokiem życia, u których w rodzinie nastąpił już kiedyś nagły zgon na skutek kardiomiopatii przerostowej. Zagrożone tym są też osoby czynnie uprawiające sport, gdyż u nich, w wyniku zmniejszenia się pojemności minutowej serca, częściej dochodzi do omdleń i może też dojść do takich nagłych zgonów. Częstość występowania wynosi około 0,2% populacji. Chorują na nią głównie mężczyźni w wieku 30-40 lat. Śmiertelność na rok wynosi 1-3%.
Schorzenie to diagnozuje się na podstawie zdjęć RTG, badania EKG, rezonansu magnetycznego oraz biopsji serca.
Leczenie polega na unikaniu czynności wymagających dużego wysiłku fizycznego, ostrożnym przyjmowaniu niektórych leków oraz na terapii przeciwzakrzepowej. Tylko ok.5-10% chorych potrzebuje leczenia z zastosowaniem chirurgii.
Kardiomiopatia restrykcyjna jest najrzadziej spotykana. W jej przebiegu dochodzi do zaburzenia czynności rozkurczowej, z występującym niekiedy włóknieniem wsierdzia i powstawaniem niewydolności krążenia opornej na leczenie. Czynność skurczowa zazwyczaj wtedy pozostaje prawidłowa.
Chorzy na tę odmianę kardiomiopatii źle znoszą wysiłek, są słabi i dokucza im duszność. Na szczęście ból w klatce piersiowej występuje wtedy bardzo rzadko. Rozpoznanie opiera się na biopsji mięśnia sercowego, tomografii komputerowej i rezonansie magnetycznym. Leczenie jest zachowawcze i jest zależne od etiologii choroby.
Kardiomiopatia restrykcyjna jest schorzeniem o najwyższej śmiertelności. Bez przeszczepienia serca pacjent cierpiący na nią przeżywa średnio tylko półtora roku.
